+32 (0) 485/634.592

Bonjour et le séjour? Daily greetings in Africa are more jovial than in Europe. Strangers automatically ask about your day, your health or your family. It gives every conversation a personal touch. The vibe in Africa suits us well. The rain season brings the much-anticipated rain now and then. Every day is very different, which keeps our internship interesting. The end of the project comes nearer every day, but more about that later. During our time here, we understood that the farm of Sokounon is a place of coming and going. Now that the local interns and the Belgian scouts are gone, the place became much quieter. Nevertheless, we enjoy the peacefulness of this place the most we can!

The Beninese and the Belgian interns.

Beninese afterglow .

 

 

 

 

 

 

Frère Vincent and everyday life

During the weekend, we went to visit the university of Parakou with the bio-engineers who did their internship on the farm. The vacation hasn’t started yet as there was a strike amongst the teacher which lasted for five months. This means that they have some catching up to do. The campus consists of our faculties: law, medicine, agriculture and economy. Everything was in a main area in the city. It seemed like a progressive university with a lot of wonderful African architecture. Too bad they don’t have the same equipment as our universities, but the students’ motivation compensates this in a fair way. During our visit, we noticed a lot of students organising activities such as sports, theatre groups and small bands themselves. In the end we got invited to the prom of the bio-engineers tonight. We are looking forward to it!

Jonathan, a local bio-engineer.

For such an event an appropriate outfit is a must. Luckily, we are prepared for this. On the local market we went to buy tissue for local clothing. In the shop we went, there was an abundance of colourful cloth. The goal is to pick a tissue you like, go to the tailor, who makes a custom-made outfit out of it. Arno picked a Beninese shirt and pant, while David went for the Nigerian ‘Bumba’. On Sunday we had the occasion to show off during the Sunday Mass. Frère Vincent held the service this time in Atagara, a young parish which didn’t have a church. Therefore, the altar was constructed under a mango tree. The choir was accompanied by drums, while everyone clapped in their hands. A special experience! Later that day we went to the Grillardin with the other Belgians, which gave a nice finishing touch to our weekend.

The church

After a year of preparation and a quest for components which lasted two weeks, we finally got to install the PV-installation. Because we prepared everything on beforehand, this should’ve taken only one or two days. But as with every project, it went a bit different… On the first day we planned on fixing the solar panels on the mounting rack and then we wanted to mount the rack on the ‘roof’. The racks, which we designed ourselves some days before, were weld at a local welding station. Because the roof was oriented to the south with the right inclination, the design wasn’t too complicated. We just had to make sure that the solar panels were firmly fixed and that the rack wouldn’t fall of the roof. With the right materials this would be an easy job. So far, we were used to have every tool at our disposal in our homes at Europe. Here it was a task on itself to find the right head for a drill or the right wrench. Work could be more efficient, but after all it’s part of the African adventure. At this moment the electrical circuit is almost done and there is only some finishing work left IF everything goes according to plan.

Arno and his new foster family

Next week we’re planning a trip to visit the North. We want to visit the national park of Pendjari, the waterfalls of Kota and the Tata Somba’s. Our next post will contain our adventures in the North! Greetings from Bénin!

           

 

Bonjour et le séjour? Het groeten bij Afrikanen is net iets meer als bij ons. Wildvreemden vragen automatisch hoe met het werk, gezondheid of de familie gaat. Het maakt het allemaal persoonlijker. De sfeer in Afrika zit dik oké. Af en toe regent het wat, aangezien wij momenteel in het regenseizoen zitten. Elke dag verschilt veel van de vorige, wat deze stage heel interessant houdt. Het project nadert zijn einde, maar daarover later meer. De boerderij is duidelijk een plek van komen en gaan. Zonder de scouts en de stagiaires is het een stuk rustiger. Dit geeft wel de mogelijkheid om optimaal te genieten van de stilte in dit paradijs.

De Beninese en de Belgische stagiaires.

Bénin bij avondrood.

 

 

 

 

 

 

Frère Vincent en het dagelijks leven

In het weekend hebben wij afgesproken met de stagiaires om hun universiteit te bezoeken. Hier is het nog school, want tijdens het jaar was er een staking van vijf maanden, wat maakt dat er wel wat in te halen was. Op de universiteit van Parakou, zijn er vier faculteiten: rechten, geneeskunde, landbouw en economie. Alles was verzameld op één grote campus in het centrum. Het is een vooruitstrevende universiteit met prachtige Afrikaanse gebouwen. Helaas beschikken zij hier niet over de middelen om zich uit te rusten zoals ons, maar hun motivatie compenseert dit grotendeels. Tijdens ons bezoek, merkten wij dat de studenten op de campus talrijke activiteiten zelf organiseerden, zoals sportploegjes, toneelrepetities en muziekgroepen. Na onze visite zijn wij uitgenodigd voor het galabal van de bio-ingenieurs vanavond, waar wij hals reikend naar uitkijken!

Jonathan en wij.

Voor zo’n evenement is feestelijke kleding natuurlijk een must. Gelukkig zijn wij hiervoor voorbereid. Op de markt zijn wij gaan zien voor materiaal om lokale kledij te maken. In de boetiek was er een gigantische verzameling van kleurrijke stoffen. De bedoeling is om met de uitgekozen stof naar de kleermaker te gaan die dan op maat de gewenste outfit naait. Arno koos voor de Beninese broek en hemd, terwijl David voor de Nigeriaanse ‘Bumba’ ging. Zondag kregen wij de gelegenheid om de kleding te passen tijdens de zondagsmis. Frère Vincent hield de mis deze keer in Atagara, een jonge parochie die nog geen kerk had. Hierdoor vond de viering buiten onder een mangoboom plaats. Ook hier vergezelden trommels het koor, waarbij alle misgangers meeklappen. Een speciale ervaring! Later die dag gingen wij met de andere Belgen die hier gestationeerd waren, uit eten in de Grillardin, wat onze weekend en zeer geslaagde finishing touch gaf.

Misviering onder een boom

Na een jaar voorbereiding en na een zoektocht naar de componenten die twee weken duurde, brak de voorbij week het moment aan waar we beiden naar uitgekeken hadden. Het installeren van het geheel zodat onze molen maïs kon vermalen. Aangezien we alles op voorhand hadden, moest dit normaal wel op 1 à 2 dagen afraken, maar zoals het leeuwendeel van alle projecten verliep het een beetje anders…

De planning voor de eerste dag was het bevestigen van de panelen aan het kader en deze kaders monteren op het ‘dak’. De kaders, die we enkele dagen daarvoor ontworpen hadden, hadden we laten lassen door de plaatselijke lasser, Valentin. Doordat het dak al de juiste helling had, was het design van het kader niet zo ingewikkeld. Er moest enkel gezorgd worden dat we de panelen aan het kader konden bevestigen en het kader aan het dak. In de kaders was een gleuf voorzien om met bouten en moeren het kader te bevestigen aan de panelen en dit alles volgens de methode van (voor de KUL-burgies alom bekende) prof. Van De Pitte. Bij het design hadden we echter iets over het hoofd gezien. Er ontbrak een gat aan de achterzijde van het kader om de moeren makkelijk te kunnen vast te maken. Geen probleem! Met een boor en de juiste boorkop, zouden wij hier wel gemakkelijk een gat in maken, maar een boorkop vinden die ons hierbij zou helpen, is ons niet gelukt. Ook ontbrak het aan de juiste sleutels die wij erna nodig hadden om de constructie te bevestigen. Dit was slechts een voorbeeld waar het ons ontbrak aan degelijk materiaal. Er bestaat efficiënter werk, maar dit hoort bij het avontuur in Afrika.

Arno met zijn nieuwe adoptiefamilie

Het vervolg van de dag bestond eruit om de kaders met panelen te bevestigen op het ‘dak’. Dak is echter wel een groot woord voor de constructie die hier gebruikt wordt. Het dak bestaat uit verschillende houten balken, waarop dan golfplaten vastgetimmerd zijn. Deze scheurden al snel door ons gewicht, waardoor wij nu een oplossing moeten zoeken voor een lekkend dak. Het elektrisch circuit is momenteel bijna klaar en dit gebeurde zonder al te veel problemen. Er rest nu enkel nog wat afwerkingswerk, zoals het bevestigen van de draden en het voorzien van veilige connecties tussen de verschillende onderdelen. Vanaf volgende week hebben wij wat vakantie ingepland naar het Noorden, waar wij het nationaal park van Pendjari, de Kota watervallen en de Tata Somba’s willen bezoeken. Ons volgende bericht zal een uitgebreid reisverslag bevatten. Tot dan!