Adios Perrito...

Het is nu iets meer dan twee weken geleden sinds mijn laatste post, en ik kan amper vatten hoeveel er sindsdien gebeurd is. We zijn niet lang meer in Chiclayo gebleven, en al snel vertrokken naar Jaén. Zoals je je kan voorstellen stonden we te popelen om dan eindelijk écht aan ons project te beginnen. Wel, je kan nu wel stellen dat we er echt aan begonnen zijn! We kunnen amper geloven hoe vlot het allemaal gaat. Natuurlijk hebben we onze tegenslagen, maar van het beroemde Peruaanse ritme zijn we tot nu toe min of meer gespaard gebleven. Alles werkt hier uiteraard nét een beetje anders dan thuis, maar we geraken eraan gewend :)

Een korte samenvatting van de voorbije twee weken klinkt als volgt: vat gekocht, warmtewisselaar gemaakt, warmtewisselaar in vat gestoken, stalen platen en buizen gekocht, Eli (iemand die ons al heel wat geholpen heeft) naar Chiclayo gestuurd achter een expantievat en een manometer, nieuw deksel gemaakt voor ons vat, collectorplaten gebogen, de stalen T-stukken een grotere diameter gegeven zodat de buizen er in passen, en tussendoor een keer of vier op en af gegaan naar La Cordillera (telkens een redelijk woelige reis in de bergen van een uur of twee).

Ik begin er ondertussen spijt van de krijgen dat ik mijn blog verwaarloosd heb, want het paragraafje hierboven kan écht niet beschrijven hoe het er hier aan toe gaat. Enkele indrukken die me voor altijd zullen bijblijven zal ik toch proberen over te brengen. Onze eerste keer in La Cordillera gingen we blijven slapen in het dorp. Dit bleek echter niet helemaal gecommuniceerd te zijn, en alle mensen van het dorp waren eigenlijk aan het werk in hun 'chakra', hun veld. Ze hebben daar steeds ook een huisje, en we zouden dan maar meegaan met Wilfredo naar zijn chakra. Je moet je echter voorstellen dat wij al een hele dag aan het ploeteren waren door de jungle, dat we een beetje last hadden van hoogte, zon en eten, en dat het ondertussen pikdonker was. Ik wou niets liever dan gewoon in een bed kruipen, maar we moesten dus nog een halfuur op stap. Ik was redelijk slecht gezind! Allemaal nergens voor nodig, zo bleek de volgende dag. Wat we in het donker niet hadden gezien, was dat het zicht vanaf die chakra echt ongelofelijk was, nergens mee te vergelijken. Bovendien kregen we als ontbijt heerlijk vers fruit, zelfgemaakte kamillethee met verse rietsuiker, en een exclusief fluit-, zang- en dansconcert van Wilfredo en zijn zoon. Zelden zó goed gezind opgestaan!

Iets minder goed nieuws dan: op een dag vonden we op straat een verschrikkelijk mager maar onvoorstelbaar schattig puppietje. Het beestje werd Perrito gedoopt en mee op schok genomen. Het plan was hem eerst wat op krachten te laten komen bij ons, en hem daarna aan iemand op het platteland te schenken. Toen echter bleek wat voor een geweldig lief diertje het was, begon bij mij stilletjes het plan te groeien om hem mee te nemen naar België. Een heel gedoe, maar ik moest en zou het geprobeerd hebben. In het begin werd hij merkbaar sterker en vrolijker, maar al snel bleek dat hij evenveel goede als slechte dagen had. Exact een week nadat we hem hadden gevonden is hij dan op een ochtend in mijn armen gestorven. Als mentale klap kan dat wel tellen... Ik troost me met de gedachte dat we hem nog een mooie week hebben bezorgd, en dat hij omringd door liefde is gestorven in plaats van alleen en uitgehongerd op straat.

Zo, dat was het weer voor vandaag. Ik doe mijn best om regelmatiger te posten! Foto's zijn op dit moment wat te veel werk, er moet nog een zonneboiler gebouwd worden ook! Die volgen dus een andere keer.

Hasta luego!