Lucie Ackerman

Het is nu iets meer dan twee weken geleden sinds mijn laatste post, en ik kan amper vatten hoeveel er sindsdien gebeurd is. We zijn niet lang meer in Chiclayo gebleven, en al snel vertrokken naar Jaén. Zoals je je kan voorstellen stonden we te popelen om dan eindelijk écht aan ons project te beginnen. Wel, je kan nu wel stellen dat we er echt aan begonnen zijn! We kunnen amper geloven hoe vlot het allemaal gaat. Natuurlijk hebben we onze tegenslagen, maar van het beroemde Peruaanse ritme zijn we tot nu toe min of meer gespaard gebleven. Alles werkt hier uiteraard nét een beetje anders dan thuis, maar we geraken eraan gewend :)

Als we één ding gaan leren hier in Peru, dan is het wel om niet te vroeg victorie te kraaien. Hoe vaak we al hebben gedacht dat we nu hét winkeltje, dé oplossing gevonden hadden, om daarna weer met onze beide voetjes op de grond gezet te worden, kan ik niet meer op één hand tellen.

Voor de verleden tijd moet ik toch nog wat hulp vragen... Een vertaling: Ik ben gearriveerd in Chiclayo!

Na een lange, lange dag onderweg naar Lima (vliegtuig bleef 4u30 aan de grond wegens weerproblemen, de chauffeur van het hotel bleek het opgegeven te hebben of was alleszins niet te bespeuren, het telefoonnummer van het hotel bleek niet te werken...) zaten we uiteindelijk rond half 4 in ons bed, half 11 Belgische tijd. Compleet pompaf dus. Gelukkig zat het geluk ons daarna wat beter mee. Fred kwam opeens binnenvallen in ons hotel, die had het dus wel gemakkelijk gevonden en was zelfs vroeger dan verwacht toegekomen.

Het is bijna zover, binnen een weekje stap ik op het vliegtuig richting Lima! Het zal wel niemand verbazen dat ik op van de zenuwen ben... Ik kan aan weinig anders meer denken. Met elke mijlpaal die voorbijvliegt wordt dat natuurlijk alleen maar sterker. Goedkeuring van mijn VLIR-beurs, goedkeuring van mijn stage door de UGent, examens gedaan, vaccinaties in orde... Volgens mij zijn alle mijlpalen gepasseerd!

Het moge dus duidelijk zijn, binnen zeer korte tijd kan je hier veel interessantere blog-entries lezen, want ik twijfel er niet aan dat ik in Peru zéér grappige/leuke/mooie/frustrerende/onvoorstelbare/megacoole avonturen ga tegenkomen!

Ondertussen al een klein voorproefje met een foto van Lucie in Peru 2010: